Van de Kerkhof van Brussellaan naar het begin van de HST-route

Dit is een zoveelste (laatste) stukje in een reeks waarin de terugweg Brussel-Leuven straat per straat en plein per plein wordt beschreven. We begonnen met de Kruidtuinstraat. Vervolgens bleven we een beetje steken in de Dwarsstraat. Die daalt af naar het Houwaertplein. Dat plein bekenen we langs de twee kanten. En dan terug bergop tot aan de Rogierlaan. Die steken we over, en via de Vandenbusschestraat en de Stobbaertslaan komen we aan de Cambierlaan. Die volgen we tot aan de Papaverlaan, en die geeft uit op de Generaal Wahislaan.  Die steken we over, en via de Frans Courtens- en de Henri Dunantlaan komen we aan de Kerkhof van Brussellaan. Al deze stukjes krijgen de tag 'traject' mee.

Oef, we zijn er bijna.

De poort van het kerkhof

Voor het Kerkhof van Brussel ligt een banaanvormig plein. Midden in de binnenboog vind je de kerkhofpoort. Het doorrijdend verkeer gaat langs de buitenbocht : de Kerkhof van Brussellaan. Zowel boven- als onderaan rijdt je die laan op via een rotonde. Wij komen langs de noord-weltelijke rotonde het plein opgefietst. 

Die rotonde heeft geen afrit aan onze rechterkant, zodat ze zonder al te veel gevaar langs de kant te nemen is. Halverwege het plein kruisen we rechts de Kerkhof van Brussellaan. Jawel, die straat is Gaffelvormig, met de straat langs het plein als de pieken en de gedwarste straat als de steel. Bij deze kruising hebben we voorrang, goed aangeduid door haaientanden. Bovendien is het zicht hier goed, zodat iedereen iedereen al van ver ziet aankomen. Het is wel opletten voor de gelede bussen hier. Die zwaaien ruim over het fietspad uit. Maar Leuvenaars zijn wat dat betreft meer gewoon.

Via een tweede rotonde steken we door naar de  Zaventemstraat. Die rotonde heeft rechts wel een te dwarsen afslag : die naar de Cicerolaan (Quo usque tandem abutere, Catilina, patientia nostra?). En Cicero is zowat de bestemming van elke auto die deze rotonde op komt gereden : druk druk druk dus. De gebruiksaanwijzing?

Tussen de bomen (rechts van de reclamezuil) de Zaventemstraat. De zwarte Hyundai rijdt rechts de Cicerolaan in en als je niet nog net voor die Espace de rotonde op durft te fietsen, riskeer je hier wortel te schieten. De Golf op de achtergrond demonstreert de bypass.

1 : Fiets over het fietspad de wachtrij op de Kerkhof van Brussellaan voorbij, de rotonde op. Op de rotonde blijf je de eerste meters langs de kant van de weg. Die kant is meestal vrij zodat je op deze manier - verkeer of niet - bijna steeds zonder wachten de rotonde op kan fietsen. (assertief zeg maar). Zorg dat je even snel fietst als het andere verkeer op de rotonde (da's niet heel snel).

2 : Maar nog voor je aan de afslag naar de Cicerolaan komt moet je je tussen de auto's gepositioneerd hebben. Zit je dan nog aan de kant, dan wordt je van je sokken gereden.

3 : Voorbij de Cicerolaan ga je terug naar de kant van de weg.

4 : En dan rechtsaf de schaduwrijke Zaventemstraat in.

De truk om veilig dit soort rotondes te nemen zit hem in stap 2 : niet onopgemerkt langs, maar vol in het zichtsveld tussen de auto's fietsen. Niet in de dode hoek van rechtsaflaand verkeer blijven, maar zorgen dat je gezien wordt.

De Cicerorotonde heeft trouwens nog een kleine bijkomend moeilijkheidje in petto : een bypass voor de auto's die van de Cicerolaan naar de Zaventemlaan moeten. Die hoeven de rotonde niet op, maar kunnen via die bypass rechtstreeks naar de Zaventemsraat. Daar moeten ze voorrang geven aan het verkeer op die Zaventemlaan (haaientanden), maar toch. Kijk dus goet uit of geen auto van plan is om die bypass te nemen. Komt er eentje af, dan ga je best niet naar de kant van de rotonde eens de Cicerolaan voorbij, maar blijf je gewoon in het midden fietsen. Op die manier kan je steeds naar links uitwijken mocht een bypasser de haaientanden niet gezien hebben. Zou je aan de rechterkant fietsen, dan riskeer je bij het eventuele uitwijken naar links geschept te worden door de auto's die je beginnen voorbij te steken.

De Zaventemstaat met het licht aan het eind van de tunnel.

Op het einde van de Zaventemstraat staat het eerste bordje van de HST route. En plotseling overvalt de rust je en begin je spontaan slakjes te redden.

Van Wahis naar het Kerkhof van Brussel

Dit is een zoveelste stukje in een reeks waarin de terugweg Brussel-Leuven straat per straat en plein per plein wordt beschreven. We begonnen met de Kruidtuinstraat. Vervolgens bleven we een beetje steken in de Dwarsstraat. Die daalt af naar het Houwaertplein. Dat plein bekenen we langs de twee kanten. En dan terug bergop tot aan de Rogierlaan. Die steken we over, en via de Vandenbusschestraat en de Stobbaertslaan komen we aan de Cambierlaan. Die volgen we tot aan de Papaverlaan, en die geeft uit op de Generaal Wahislaan.  En daar staan we nu, klaar om over te steken.  

Al deze stukjes krijgen de tag 'traject' mee.

Wachten om Generaal Wahis over te steken doe je op een strook van 1 meter breed, geprangd tussen de tramsporen en de straat. Nèt geen probleem voor een gewone fiets, maar met een bakfiets / tandem / fietskar is het improviseren geblazen. Temeer daar je écht wel naar die strook moet om op het verkeerslichtknopje te drukken. Terug achteruit dan maar met je fietskar of de tram is ermee weg.

De mevrouw met het rode hemd demonstreert waar je moet wachten om de Generaal Wahislaan over te steken. De foto komt uit Google Streetview. Inmiddels zijn de tramsporen opnieuw aangelegd en is de wachtplaats verlengd tot 1 fietslengte + 3 mm.

Aan de andere nemen we een afslagstrook die het autoverkeer, komende van de VRT en gaande naar de Frans Courtenslaan, toelaat om twee verkeerslichten en een stukje LeopoldIII-laan af te snijden*. Nu heet die afslagstook ook LeopoldIII-laan, dus strikt genomen snijdt je die niet af.

De rechts-door-rood doorsteek tussen de Wahis- en de Frans Courtenslaan

Die Frans Courtenslaan (Schilder van schilderijen) heeft geen fietspad : wel twee door een brede middenberm gescheiden rijstroken met telkens zowel links als rechts een parkeerstrook.

Hier overgestoken begint de Frans Courtenslaan

Aan het eerste Kruispunt gaat ze over in de Henri Dunantlaan, en die kennen we van het rode kruis (Henri, niet de laan). Henri Dunant heeft wel een fietspad, uitgevoerd in rode klinkers met aanliggend voetpad. Maar dat fietspad ligt er behoorlijk hobbelig bij, met massa's uitritten van garages, buspassagiers die zonder kijken vanuit de bus het fietspad opstormen en voetgangers die voetgangen op het fietspad. Het fietspad krijgt wel goede punten voor de houden van voldoende afstand van mogelijk openslaande autoportieren.

Fietspad langs de Henri Dunantlaan.

Waar de Henri Dunantlaan de Optimismelaan kruist zijn de verbindingen prima geëgaliseerd - niks djoef. Maar de verhoogde middenberm is een fameuze wielbreker. En dus fietst de gemiddelde fietser hier een stukje links van die berm over Herni Dunant.

Kruispunt Henri Dunant- en Optimismelaan. De vluchtheuvel in het midden is een spaakbreker en dus gaan heel wat fietsers (koersfietsers allemaal) links van het hegje over de straat.

Henri Dunant geeft uit op de Kerkhof van Brussellaan (broer van Raf?). Maar daarover - en over het nemen van rotondes - later meer.

* Rechtsaf door rood, maar dan voor auto's zeg maar. Nooit iemand moord en brand horen schreeuwen over de gevaren dat zoiets inhoudt voor de fietsers die rechtdoor gaan. Zelfs niet in Leuven, in tegendeel. Kijk maar naarde bypassen langs het nieuwe tracé van de Aarschotsesteenweg.

Van Cambier naar Papaver

Dit is een volgend stukje in een reeks waarin de terugweg Brussel-Leuven straat per straat en plein per plein wordt beschreven. We begonnen met de Kruidtuinstraat. Vervolgens bleven we een beetje steken in de Dwarsstraat. Die daalt af naar het Houwaertplein. Dat plein bekenen we langs de twee kanten. En dan terug bergop tot aan de Rogierlaan. Die steken we over, en via de Vandenbusschestraat en de Stobbaertslaan komen we aan de Cambierlaan. Al deze stukjes krijgen de tag 'traject' mee.

Cambierlaan voor we de treinsporen oversteken

En nu wordt de buurt chique. Van zodra de Cambierlaan de spoorweg oversteekt heeft zowat elk huis in de Cambierlaan een voor-, zij- en achtertuin. Soms zelf met zwembad als we Google Earth mogen geloven. Naast een enkele moderne woning gaat het om vakwerkhuizen die zo zouden kunnen zijn weggeplukt uit het Engelse platteland, een stijl die begin vorige eeuw nogal in zwang was.

Kruispunt Cambierlaan - Papaverlaan

Met zicht op de VRT-toren steken we de Cambierlaan over om links de Papaverlaan in te draaien. De Cambierlaan is best druk - en lijkt dag na dag drukker te worden trouwens - dus dat oversteken is niet steeds eenvoudig. De Papaverstraat is dan weer quasi plaatselijk verkeer en komt uit op de rustige parallelweg langs de Generaal Wahislaan.

De Papaverstraat. Achteraan rechts het huis van Jacques Brel. De tramsporen liggen achter de klimopwand

En op die hoek rechts : the house that Jacques built (of toch huurde). Voor de rest : grote vrijstaande Britse plattelandswoningen. Wij fietsen rechts links de tramsporen over richting oversteekplaats. Want Leuven ligt aan de overkant.

Kruispunt Papaverlaan - Wahislaan. Het fietspad langs de tramspoorlijn leidt je naar de oversteekplaats richting andere oever van de Wahislaan.

Van Rogier naar Cambier

Dit is een volgend stukje in een reeks waarin de terugweg Brussel-Leuven straat per straat en plein per plein wordt beschreven. We begonnen met de Kruidtuinstraat. Vervolgens bleven we een beetje steken in de Dwarsstraat. Die daalt af naar het Houwaertplein. Dat plein bekenen we langs de twee kanten. En dan terug bergop tot aan de Rogierlaan. Al deze stukjes krijgen de tag 'traject' mee.


De Rogierlaan steken we over - rechtdoor de Vandenbusschestraat in en eindelijk nog eens bergaf.

De Vandenbusschestraat

Vervolgens, 100 meter verder, rechts- en nog steeds bergafjes, de Jan Stobbaertslaan in.

Hier nog eens een fietswegwijzer : rechtsaf dus

De Jan Stobbaertslaan is vooral leeg asfalt. Nauwelijks rijdende wagens

Het dalen duurt echter niet lang, want even voorbij de rotonde van de Square Prévost-Delauny gaat het alweer bergop door de Ernest Cambierlaan.

De Cambierlaan is schuin rechtdoor (op 5 minuten) en niet rechtsaf (15 minuten) zoals de fietswegwijzer wegwijst. Recht ga je immers de Chazallaan in - terug naar Schaarbeek. Foei!

Hoe hoger we stijgen, hoe burgerlijker de omgeving wordt. Hangvolwassenen die langs de kant van de weg aan auto's sleutelen maken plaats voor statige burgergevels met balkonnetjes. En voor lege straten. Vooral de Jan Stobbaertslaan is leeg. Van gevel tot gevel zal die qua breedte niet veel onderdoen voor de Wetstraat, maar dan zonder rijdende auto's. Plaats genoeg hier voor wat groen.
Tot en met die Stobbaertslaan is de bebouwing ononderbroken. In de Cambierlaan maken de eerste voortuintjes hun opwachting. En even verder staan er zelfs vrijstaande woningen. Maar de Cambierlaan is voor volgende keer.

Tussen Houwaert en Rogier

Dit is een volgend stukje in een reeks waarin de terugweg Brussel-Leuven straat per straat en plein per plein wordt beschreven. We begonnen met de Kruidtuinstraat. Vervolgens bleven we een beetje steken in de Dwarsstraat. Die daalt af naar het Houwaertplein. Dat plein bekenen we langs de twee kanten. En dan gaan we nu terug bergop. Al deze stukjse krijgen de tag 'traject' mee.

Voorbij het Houwaertplein gaat het opnieuw omhoog. Ons traject - de Brusselse GFR1-b route - gaat min of meer rechtdoor.

Eerst door de Oogststraat. Na enkele 100 meters verandert die z'n naam in Alfons Steurs Square. Die houdt het maar enkele tientallen meter vol en laat de eer aan de Rouen-Boviestraat. Een stuk rechtdoor dus dat in minder dan 500 meter drie keer van naam verandert ; blijkbaar telt Sint-Joost veel beroemdheden.
Op het einde vorkt de Rouen-Boviestraat : wij nemen links de Gustave Fusstraat - zo genoemd naar Gustave Fuss die als uitvinder van het Fusskruit verantwoordelijk is voor talloze mislukte aanslagen.

Links naar de Fusstraat. We volgend de dubbele pijlen.

...en een beetje verder maakt de Fusstraat een hoek naar links (en blijft Fusstraat heten). Hier - naast de dubbele pijlen op de grond - ook een fietswegwijzer

Via de Fusstraat verlaten we Sint-Joost en komen we in Schaarbeek, én in de Alexandre Markelbachstraat - en dat was dan weer een schilder.

De Alexandre Markelbachstraat - rechts-rechtdoor - begint voorbij het kuispunt : in het venster van de apotheek kunnen we het verkeer van rechts zien komen.

Zowat halverwege moeten we dan rechtdoor een rotonde over. Aan de andere kant van de rotonde blijft de straat Alexandre Markelbachstraat heten (Schaarbeek heeft blijkbaar minder straatwaardige stadsgenoten dan Sint-Joost).
Uiteindelijk komen we uit aan de Rogierlaan. De ovonde aldaar is aan de rechterkant dichtgemaakt, maar voor fietsers is er een doorsteek voorzien. Halverwege is het wel opletten voor de tram.

De ovonde van de Rogierlaan - met fietsdoorsteek over de tramsporen

Is dit een mooi stukje? Bwaah. Kon beter, kon slechter. De drukte van het Houwaertplein ben je in elk geval kwijt. Als er toevallig twee bussen kruisen kan het al eens behelpen zijn. Maar over het algemeen is het er vrij rustig naar boven peddelen (zo'n 600 meter tussen de 4 en 6% - dan even bergaf en de laatste 200 meter vals plat). De GFR1-b route wordt op onregelmatige plaatsen bewegwijzerd, maar meestal moet je het doen met op de grond geschilderde fietsjes. Die fietsjes vindt je ook in de straten die niet tot het GFR1-b traject behoren. Maar de onzen zijn voorzien van dubbele pijlen. Bevestiging heb ik nog nergens kunnen vinden, maar ik vermoed dat de dubbele pijlen de GFR-routes bewegwijzeren en de enkele pijlen een soort van fietssuggestiestrook aanduiden.

Houwaertplein - nu van de andere kant

Dit is een volgend stukje in een reeks waarin de terugweg Brussel-Leuven straat per straat en plein per plein wordt beschreven. We begonnen met de Kruidtuinstraat. Vervolgens bleven we een beetje steken in de Dwarsstraat. Nu dalen we af naar het Houwaertplein. Al deze stukjse krijgen de tag 'traject' mee.

Bekijken we het Houwaertplein eens van de andere kant : komende van Leuven dus.

Als je zonder remmen en zonder trappen de Oogststraat afdaalt, kom je tegen pakweg 30 km/hr het Houwaertplein opgevlogen. Als je goed kan sturen tocht. Want een kruispunt voor het plein moet je je tussen deze paaltjes mikken.

En 20 meter verder, aan het plein, kan je kiezen : links tegen de auto's in of rechts over het plein (vandaag toevallig met container).

Zonder tegenverkeer ga je best over de weg, maar meestal moet het gewoon over het plein (rechtsaf op bovenstaande foto). Het enig mogelijk traject over het plein is langs de gevels : daar is drempel immers verlaagd zodat je d'r zonder slag in je wiel afkan. De andere zijden hebben allen een flink hoge borduur.

En die weg over het plein ziet er zo uit (effe klikken op de foto om de overkant beter te kunnen zien) : 

Die container stond er toevallig, maar de terrasstoeltjes achteraan staan er steeds (in de winter staat er zelfs een tent boven). En - zoals gezegd - enkel op het einde van het donkergrijze deel van het plein is de borduur verlaagd. Tussen de stoelen (en 's winters onder de tent) door is de enig mogelijke uitweg. Om 7h15 in de ochtend is dit nog te doen, maar een half uur later, als de school om de hoek begint en de terrasstoeltjes volzitten met buswachtende leerlingen… .

Voilà, tot zover dit absurd stukje Brusselse  GFR1-b fietsroute.

Houwaertplein - (komende uit de Dwarsstraat)

Dit is een volgend stukje in een reeks waarin de terugweg Brussel-Leuven straat per straat en plein per plein wordt beschreven. We begonnen met de Kruidtuinstraat. Vervolgens bleven we een beetje steken in de Dwarsstraat. Nu dalen we af naar het Houwaertplein. Al deze stukjse krijgen de tag 'traject' mee.

Vanuit de lucht gezien liggen de Dwars- en de Oogststraat in elkaars verlengde. Waar die twee samenkomen - beneden in een dal - ligt het Houwaertplein. Hier moet je rond. Of is het 'Hier moet je driehoek'? Want het Houwaertplein vormt een rechthoekige driehoek met as Dwarsstraat-Oogsstraat als schuine zijde.
De eerste rechthoekszijde als je de Dwarsstraat afgedaald komt is een tweerichtingsstraatje met middenberm. Aan beide zijden van die berm is een bushalte. Voor degenen die dit nogal moeilijk kunnen voorstellen (wat normaal is met zo'n uitleg) : een Google Streetview extract, zoals je het tegenkomt als je de Dwarsstraat (+10% bergaf) komt afgevlogen. Alleen is het er tijdens de avondspits een stuk drukker.

De rijstroken aan weerszijde van het middenbermpje zijn smal. Een auto voorbijfietsen gaat nog net, maar als er een brede autobus in z'n halte staat, is er geen doorkomen aan. Braaf blijven wachten in het uitlaatsmog is dan de boodschap. En dat doen wij natuurlijk, want wij zijn braaf.
Maar er zijn ook stoute fietsers - echt waar. Wat we die al niet hebben zien doen terwijl wij netjes achter een autobus stonden te stikken!
- Spookrijden links van de berm.
- Bunnyhoppend op de stoep rechts en zo de bus voorbij.
- Links over het Houwaertplein recht naar de Oogststraat (da's voorbij het plein linksaf).
En dan zijn wij stiekem een beetje jaloers op zoveel lef en durf. In onze dromen gaan we soms voor de 'dwars-het-plein-over' oplossing. Tenzij de drukte van het moment tot iets anders noopt. Maar da's louter theoretische natuurlijk.
Heerlijk toch die fietsvoorzieningen! Eens het Houwaertplein voorbij wordt het gelukkig beter.

Dwarsstraat (Deel 3) : Nr 6

De dwarsstraat is behoorlijk onooglijk. En toch raken we er niet weg. Want na nr. 2* en nr. 12 maken we rechtsomkeer om naar nr. 8 te kijken. Want wat zien we daar?

En da's straf, want het gebouw dateert van 1976. Nu zou Vincent (voor de vrienden, en wij zijn vrienden, want we fietsen ook langs het huis van Jacques) niet op nr. 8, maar op nr. 6 verbleven hebben. Maar, zo stel ik me voor, die eigenaar was niet bereid tot het kappen van een gat in z'n gevel om op eigen kosten een gedenksteen aan te brengen. En dus zijn die van nr 8 maar met de eer gaan lopen.

Voila, tot daar de Dwarsstraat. We keren ons en zoeven de 10% helling naar beneden, op naar het Houwaertplein.

* Het Gésu klooster dat - in afwachting van de omvorming tot veel-sterrenhotel - nu geregeld door asielzoekers wordt ingenomen.

Dwarsstraat (Deel 2) : Nr 12

De foto is van 4-jaar-oude-GSM kwaliteit. Maar als je inzoomt zie je (vaag) rechts onder het middelste raam van de eerste verdieping een roos bloeien.
Meer info hier.

Dwarsstraat (Deel 1)

Laten we verder gaan met de terugrit straat per straat te bespreken.
Op het einde van de Kruidtuinstraat  steken we 's avonds de Koningsstraat over, rechtdoor de Dwarsstraat in. De eerste straat die we rechts  passeren is de Staartsterstraat (zeg 10 keer snel : "Straks staart de staartster strak in de Staartsterstraat.")
Volgens Google Streetview ziet de regenpijp op de hoek van de Dwarsstraat en de Staartsterstraat er zo uit :

Maar de passage van de Google auto is al enkele jaren geleden. Intussen is de loodgieter langs gekomen, klaarblijkelijk voorzien van plannen ontsproten uit de breinen van fietspadontwerpers. Want vandaag ziet die zelfde regenpijp er zo uit :

En dat voelt fijn. Want men heeft het niet op ons gemunt. Het is gewoon zo!

Kruidtuinstraat

Ziehier het begin van onze terugrit uit Brussel : de Kruidtuinstraat. Een smal eenrichtingsstraatje - dubbelrichtings voor fietsers - met een stijgingspercentage dat her en der tegen de 10% aanschurkt. Nog niet zo lang geleden maakte dit straatje deel uit van de Brusselse GFR-1 fietsroute. Sinds kort niet meer : nu wordt de fietser tussen Pachecolaan en Dwarsstraat over de binnenring en de Koningsstraat gestuurd. Onderstaand kaartje toont de officiële weg in het groen, de onze in het rood. De foto is genomen aan het pijltje (wel aan de andere kant van de straat). 

En zie die pijnpunten daar nu toch bloot liggen sé.

Ten eerste : de auto's. Die staan kriskras -dan weer links, dan weer rechts. Dat er een aan de rechterkant een fietspad op de weg geschilderd werd maakt hen niet uit. Wil je er doorheen, moet je slalommen en bunny-hoppen.

Ten tweede : het straatje is behoorlijk smal. En steil bergaf in de richting van onze werkplek. En halverwege is er een bocht die men o zo graag afsnijdt. Dus ook al mag je tegen de richting in fietsen, je begint er niet aan. Veel te gevaarlijk. 's Ochtends dus toch maar langs de GFR-route. Daar bieden de voetpaden ten minste een uitwijkmogelijkheid.

Ten derde : mocht hier een meetpunt fijn stof staan opgesteld, dan werd de jaarnorm steevast op 4 februari overschreden. Alle andere normen ook trouwens. En dat midden in Brussels meest dichtbevolkte wijk. Geen wonder dat hier enkel mensen-zonder-centen willen moeten wonen. Hopelijk luisteren onze vrienden van Touring naar hun grote manitou en kunnen de Brusselaars binnenkort opnieuw ademen - en wie weet houdt de verloedering van Brussel dan eindelijk een beetje op.

Gelukkig wordt het verder op de route stilaan beter.

Uit 'De Standaard' van 15 september 2010

Dit najaar dus (wanneer begint het najaar?). Het stuk dat ons voornamelijk interesseert is de 'Kleine Everseweg' - de andere fietspaden liggen op alternatieve routes. Voor wie het niet zo direct kan plaatsen : de Kleine Everseweg is het stukje veldweg langs het kerkhof van Evere tussen Jules Bordet en de Eversestraat dat we bij droog weer nemen als we langs Woluwe fietsen.