Winteruur

Dit zal zowat de laatste foto (oudeGSM kwaliteit) zijn van dit jaar waar de zon op te zien is. Vanaf nu zullen we zowel 's morgens als 's avonds in het donker fietsen. Het is mooi geweest.
Locatie : Nieuw fietspad 'Oude Keulseweg', bovenaan het 10% klimmetje.

Nog een alternatief parcours

10 Juli 1992. De eerste tourwinst van Indurain was in de maak. Maar uitdager Claudio Chiappucci en uittredend winnaar Greg LeMond hadden dat (nog) niet zo begrepen. In de zesde etappe trokken ze op 25 km van de meet samen in de aanval, in het gezelschap van Laurent Jalabert en Brian Holm. In het peleton jaagden vooral de Lotto's. De aankomst lag immers in Brussel en Johan Musseeuw - in de groene trui - had deze rit aangevinkt.
En dan - 10 km voor de aankomst - een col van derde categorie. In het centrum van Brussel. Dat het in Brussel aardig op en af gaat weten we. Maar een Col? En dan nog van derde categorie? De misterieuse Col heette dan ook heel toepasselijk "Col du Mystère". Een grapje van de tourdirectie dachten we toen.
Maar hij bestaat echt. En hij gaat via de Mysteriestraat in Vorst, dus die naam was zelfs geen grap.

Cotacol kent aan de Mysteriestraat 75 punten toe. Dat zijn er 20 minder dan de Smeysberg in Huldenberg en 22 meer dan de Heideberg tussen Kessel- en Boven-Lo. Als je er de aanloop (Brusselsesteenweg) en de uitloop (Victor Rousseaulaan) bijtelt, springt hij qua puntenaantal over de Smeysberg. Maar met een gemiddeld percentage van 12% (14 en een beetje% max. Volgens m'n fietscomputer zelfs 19%) over 270 meter - de rest vals plat - bijt hij toch een stuk minder in de kuiten.
Nu ligt Vorst niet echt tussen Brussel en Leuven, maar - in vergelijking met het Traject over Tervuren/Duisburg - is het geen 10 kilometer om. En je komt als eens ergens : de Marollen, het Vossenplein, het Terkamerenbos, Hoogte 100 - het hoogste punt van Brussel... .
Het uitzicht vanop hoogte 100 laat zich niet echt vatten met een GSM camera.

En fietsen achter de vangrail van de E411 - een officieel fietspad - is, laten we zeggen, aparts.


Eens in Jezus-Eik hebben we er nog een ommetje langs Overijse (Terrasje)/Huldenberg/Neerijse/Leefdaal/Egenhoven aangebreid, kwestie van Smeysberg en Mysteriestraat te kunnen vergelijken. Die Smeysberg afdalen is trouwens behoorlijk akelig als je last hebt van hoogtevrees. Maar als je een helling wil beklimmen, moet je nu eenmaal eerst aan z'n voet zien te komen.

Een track (inclusief het zoeken naar de weg in Overijse, Huldenberg en Neerijse plus af-en-op de Smeysber)g vind je hier. Opgelet : Het stuk voorbij Jezus-Eik is niet te doen met de racefiets (nogal wat onverhard met scherpe keien).

Profiel

kaart

Cols de Bruxelles in de praktijk

Een van de redenen die werden aangehaald om het mislukken van het fietsverhuurproject in Brussel te verklaren was dat "Brussel te heuvelachtig is" . En inderdaad, als we 'savonds van de AlbertII-laan richting oost vertrekken, krijgen we tijdens de eerste kilometers twee nijdige hellingen te verwerken : eerst de Zennevallei uit, vervolgens even bergaf naar de vallei van de Zinneke, en dan alweer omhoog naar het plateau dat de stroomgebieden van Zenne en Dijle scheidt.
De eerste helling is kort maar krachtig, de tweede langer maar minder steil. Hoe zuidelijker we de Zennevallei uit rijden, hoe steiler de eerste klim wordt.
Die eerste klim kan eventueel vermeden worden door pas Noordelijker de Zennevallei uit te rijden : als je het standaard parcours volgt (via de Brabantstraat) fiets je bij het begin van beklimming van de Rubensstraat linksaf de Vondelstraat in, vervolgens rond je het stadhuis van Schaarbeek (het Colignonplein) en dan rij je via de Generaal Eenenstraat en de Vleugelstraat naar de Haachtsesteenweg. Maar die Haachtsesteenweg moet je op.
Hier onder vind je enkele alternatieven voor de eerste kilometers van Brussel-Leuven. Het vertrek is telkens de garage van het Ministerie van de Vlaamse gemeenschap aan de Volksstraat. De alternatieven zijn gerangschikt van minder zwaar naar zwaar. En bij die rangschikking werd enkel met de eerste helling rekening gehouden. De tweede klim is - persoonlijk subjectief gevoel - steeds vergelijkbaar.

Standaard Parcours

Het standaard parcours gaat via de Kwatrechtstraat en de Brabantstraat over het Liedtsplein naar de Gallaitstraat. Daar draaien we de Rubensstraat in, alwaar het klimmen begint. Die klim brengt ons tot op de Haachtstesteenweg, alwaar het even bergaf gaat, om vervolgens echt Brussel uit te klimmen via alweer de Haachtsesteenweg. Bergopsgewijs is dit het minst zware alternatief : de Rubensstraat klimt zo'n 500 meter tegen gemiddeld goed 3 %, met een piek van 5,7. Dan volgt een kleine afdaling, gevolgd door de beklimming van de Haachtsesteenweg : 1,3 km aan 2,8%, met 6,6% vlak voor de rotonde. Het hoogteprofiel hieronder gaat niet door de Brabantstraat, maak klimt, via de Kwatrechtstraat (7%) tot aan de groenstraat. Die werd dan als alternatief voor de drukke Brabantstraat gebruikt. Gaan we langs de Brabantstraat, dan valt die eerste bult weg.


De Brabantstraat is nogal hectisch, dus gingen we op zoek naar een alternatief. Hieronder staan er vier, in oplopende volgorde van moeilijkheid.

Kwatrechtstraat, Groenstraat, Rogierlaan tot aan de Haachtsesteenweg

In plaats van de Brabantstraat in te rijden, kunnen we ook gewoon rechtdoor de Kwatrechtstraat blijven volgen. Bovenaan slaan we links de Groenstraat in - een vlak intermezzo - om aan het eerste kruispunt rechts de Rogierlaan op te rijden tot aan de Haachtsesteenweg. Via deze laatste rijden we dan Brussel uit. Dat levert ons een klim van 700 meter op (met een vlak tussenstukje) aan 3,3% gemiddeld, met een uitschieter van 7,8%. Al bij al klein bier vergeleken met wat volgt.



Via de Rivierstraat en de Kruidtuinlaan

Als je aan de fiets- en wandelrouteplanner van het NGI vraagt hoe je het beste vanuit de AlbertII laan Brussel uitfietst, wordt je over de Kruidtuinstraat gestuurd. En dat is wel even slikken : 700 meter bergop aan gemiddeld 5%, met een hele strook van 10,6%. Dan een kleine afdaling, om alweer - langer maar minder steil - bergop te gaan. En ofschoon dit de meest zuidelijke route is, is dit toch niet de zwaarste. Dit komt vooral doordat de Kruidtuinlaan de helling schuin opklimt. Hierdoor wordt de klim weliswaar langer, maar ook minder steil. En door de vele auto's moet je hier ook al eens voet aan de grond zetten, waardoor je kan recupereren.

Het volledige traject van deze weg kan je hier vinden als Google Earth bestand.



Nu is de Kruidtuinlaan nogal smal, met hoge stoepranden waar je met je trappers tegenslaat en vol met auto's die je daartegen drukken. Dus gingen we op zoek naar nog andere alternatieven.

Dupontstraat

De Dupontstraat werd reeds vermeld in de post over 'Cols de Bruxelles', met een score van 8,5 op 10 : 600 meter tegen 6%, met een heel stuk aan 11,1. De Dupontstraat vind je door, net onder de brug van de Kwatrechtstraat uit, de Aarschotstraat rechts in te draaien en dan de eerste links te nemen. Eens boven rij is het wat draaien en keren tot je op het parcours van de Kruidtuinlaan komt.


Weidestraat, overlopend in Bergopstraat

Maar de strafste klim komt laatst. Als je uit de garage van het Ministerie komt (Volksstraat) steek je de AlbertII-laan over en ga je steeds rechtdoor, de berg op. 600 Meter tegen 6,5%, met het laatste stuk (de Bergopstraat) aan 12,5. Veel klimplezier!